:: حالا چرا قيافتو اينجورى مى‌كنى؟ تا حالا هيچ مسئوليتى نداشتى توزندگيت؟ كه حالا با يه كوچولوش اينجورى شدى؟

اين روزها كار شيعيان شده خطبه جهاد مولا را خواندن و حسرت خوردن. دلمان گواه است كه تا ظهور دولتش اندكي بيشتر نمانده است. و همين دل است كه مى گويد تاب تحمل همين اندك را هم ندارد.

حتى وقتى آدم اساسى افسرده و بدبخت! هم باشه، خيلى راحت مى تونه بخنده. يه كار خيلى راحت كه ميشه كرد اينه. سه نفر. مثلا سه تا داداش. دو نفرشون به هم خيره ميشن و يكى ديگه سعى ميكنه اين دو نفر رو بخندونه. هر كى زودتر خنديد باخته. اين موقع ها هرچى هم كه افسرده باشى به كوچترين تيكه ميخندى.

من از ديار حبيبم نه از بلاد غريب             مهيمنا به رفيقان خود رسان بازم

امروز دوباره از همان مسير پياده مى‌آمدم. فروشگاه زيروتن. تكه پايينى كاغذ را كنده بودند. همان تکه مربوط به آراستگی.

داشتم پياده مى‌رفتم دانشگاه. روى شيشيه ويترين فروشگاه زيروتن اعلاميه زده بود:

... روزه بود. وضعيت طورى نبود كه بشود روزه گرفت. هواى سوزان و داغ، روزهاى طولانى، ولى سيد مى گرفت. دم غروبى آمد نشست پيش من. از شهدايى كه ميشناخت تعريف مى كرد. چنان حسرت مى خورد كه توي دلم يك چيزى گلوله مى شد. چشم‌هامان را دوخته بوديم به خورشيد كه كم‌كمك ناپديد مى شد و سيد حرف مى زد و من گوش مى كردم. از يك جايى به بعد ديگر حواسش به اين نبود كه با كى حرف مي‌زند؛ حرفش را مى زد. من هم نشسته بودم و گوش مي كردم. صداى قرآن بلند شد. گفت: « پاشيم. اذونه. بريم نماز» روزه بود. همين طور نگاهش مى كردم. رفت از منبع آب وضو گرفت و يك پتو انداخت بقل خاك‌ريز و ايستاد كه قامت ببندد. هنوز نگاهش مى كردم.يك خمپاره شصت درست خورد رويش؛ جلوى چشم‌هاى من. تقريبا هيچ چيزى ازش باقى نمانده بود. دويدم طرفش. قرآن همراهش تكه پاره شده ، روى زمين افتاده بود. دست بردم، يك تكه را برداشتم. خواندم: « يا ايتها النفس المطئنة ارجعي الي ربك...»