|
|
نصرا...سکرتر
حالا كه سـكه قلـب خيـليـا سـيا شده
حالا كه شهر شلوغ اينجورى بي صفا شده
|
||||||||||||
|
شنبه ٢٦ مهر ،۱۳۸٢
استاد فيض، تنها استاد كامل رياضی دانشكده فنی است. پيرمردی بسيار موقر كه اعتبار رياضی دانشكده فنی مديون اوست. با سالها سابقه تدريس. و البته يک خصوصيت جالب در تیپ. که بر خلاف همه کچل ها جلوی سرش مو دارد و پس کله اش کچل است. سر كلاس رياضی مهندسی حدود ۷۰ نفر نشسته اند. ساعت اول صبح. و استاد هم مشغول درس دادن. يك ميكروفون كوچك هم كه صدای استاد را به صورت دالبي! پخش می كند به اعتبار كلاس اضافه می كند. هرچند نام استاد فيض برای اعتبار بخشيدن به كلاس كافيست. تقريبا اواخر كلاس، درس به اوج خودش رسيده است كه استاد با همان لحن آرام هميشگی می گويد: « بچه ها امروز يوم الله است. چرا که امروز روزی است که ديروزش استقلال پرسپوليس را برد. » جمعه ٢٥ مهر ،۱۳۸٢
من يك پرسپوليسي هستم. من عصباني هستم. يك پرسپوليسي عصباني خطرناك تر از آن است كه شما فكرش را بكنيد. لطفا مواظب پاچه خودتان باشيد. به دوستان استقلالي، كاملا جدي توصيه مي كنم از مزه پراني بپرهيزند. ...خود دانيد. سهشنبه ٢٢ مهر ،۱۳۸٢
الف) نمي دونم چه كرمي بود افتاده بود تو شلوار ما كه به سال پاييني ها كه تو مدرسه درس ميدن به چشم سال پاييني نگاه كنيم. و بالطبع! خودمون رو واسشون بگيريم. احسان جان! به خاطر همه اون دليل هايي كه نوشتي و خيلي دليل هاي ديگه منم معتقدم راهي بهتر از نرفتن هست. بچه ها شايد با رفتن ما مشكل زيادي پيدا نمي كردن ولي دوستاي صميمي ترم گواه هستن كه بدون اون بچه ها زندگي واسه خود من خيلي داغون ميشد. اگه اين قضيه چند روز ديگه هم طول مي كشيد، مي شدم يه نهيليست به تمام معنا! به جاي همه حرفهايي كه زدى، اگه فقط يه كرگدن گنده مي نوشتي، تا تهش رو مي گرفتم. تقريبا تمام سالي كه براي كنكور درس خوندم يه كرگدن كوچولو گذاشته بودم رو ميزم، يه گوشه. حالا هم بايد باز دوباره پيداش كنم. ب) علي جان! تولدت مبارك! 15 سالگي سن مهميه. مثل همه سالهاي ديگه! اميدوارم مثل هميشه موفق باشي. حسين، ۱۸ ساعت از علی کوچيکتره. و همين هم باعث شده که تبريک ما به ايشون ۱۸ ساعت بعد از تبريک قبلی باشه! ج) از هر چه بگذريم سخن دوست خوشتر است. جناب قورمه سبزي اولين كسي بودن كه تو عمر يك سال و خورده اي بلاگرى ما واسه ما كامنت گذاشتن و اون زمان كلي ما رو ذوق مرگ كردن. هنوز هم هر وقت لطفي مي كنن و سري به ما مي زنن همون احساس ذوق مرگي به ما دست ميده. حالا اينا رو براى چي گفتم؟ براي اينكه مباركه ديگه!!! ايشالله كه به پاي هم پير شن. البته خانومشون وبلاگ ندارن. د) تو قالب بنده يه ايراد كوچولو هست، تو قسمت لينك ثابت به هر نوشته، يه دونه علامت "#" كم داره. تا حالا چند بار اومدن درستش كنم ولي حسش نبوده. تو همين چند وقته كه حسش نيومده سه نفر به سه تا مطلب ما لينك دادن و بالطبع! لينكشون اشتباهي شده! شنبه ۱٩ مهر ،۱۳۸٢
تو همه مشكلات و بدبختياي زندگي ، تو همه زشتي هايى كه اين ور و اون ور ميشه ديد. ميون اين همه بي عدالتي و حق و ناحق، فقط يه چيزه كه واسه روح آدم حكم كيميا رو داره. كه به آدم اميد به زندگي ميده... اينكه پايان تاريخ اينجورى نيست. پايانش باشكوهه. همه اين بدبختيها يه روزي تموم ميشه. همين انتظاره كه آدم رو زنده نگه ميداره. كه يه روز ... براي يك منتظر واقعي صفات زيادي ذكر شده. اونا رو ندارم، ولي منتظرم. با همه وجودم. جشن هاى نيمه شعبان هميشه منو ياد خاطرات كودكي ميندازه، و گروه سرود دوران ابتدايي. و يه سرودي كه هنوز هم هر وقت دلم مي گيره زمزمش مي كنم. ما همه، بر شب خنده كنيم ما همه، دين را زنده كنيم ما همه مشتاقيم بر لبان مهدي يا مهدي با خدا در عشقت عهدي تا قيامت بستيم (2) ديده ها همه جا خيره شود كه بيايي ز رهي يا مهدى روشني همه جا چيره شود به ظهور رخ تو يا مهدى يا مهدى تو بيـا چون دل ما طاقـت يك لحظه ندارد يا مهدى تو بيا چون تو بيايى دگر خصم به پيكار نماند يا مهدى(4) ما همه، مشتاق ره تو ما همه مشتاق رخ تو ملــت ايــرانـــيم بر لبان مهدي يا مهدي با خدا در عشقت عهدي تا قيامت بستيم (2) سهشنبه ۱٥ مهر ،۱۳۸٢
1) شما دانشجوى ورودى جديد هستيد. 2) شما خوشحال هستيد 3) به نظر شما مهمترين تفاوت دانشگاه با مدرسه وجود دختر است . 4) شما از دوست سال بالايى خودتان مي پرسيد كه «اگه با دخترا دست بدم ضايس؟ » 5) شما از دوست سال بالايى خودتان مي پرسيد كه «اگه از يه دخترى خوشم بياد بايد چكار كنم؟ 6) شما به اين مسائل زياد فكر مي كنيد. 7) از شانس بد، شما در يك رشته مهندسى قبول شده ايد و تعداد دختران خيلى كم است. 8) شما به اين نتيجه مي رسيد كه تا دير نشده بايد دست به كار شويد. 9) شما دست به كار مي شويد. 10) شما به كاري كه عوام آن را خود شيرينى مى نامند مي پردازيد. 11) شما در اين كار خيلي افراط مي كنيد. 12) شما به جايي مي رسيد كه تمام زندگي دانشجويي شما در اين كار خلاصه مي شود. 13) به اعتقاد بعضي از دوستانتان، گند مي زنيد به دوستى هاى دانشجويى. شنبه ۱٢ مهر ،۱۳۸٢
ميري سر كلاس. كلاست مثل هميشه به قول همكاران، طويله است. از شانست شخص مدير مدرسه تو كلاس روبرويي داره درس ميده و معاون آموزشي هم تو كلاس كناري. اين يه كلاس هم يه جورايي خاصه. و كلا به هزار و يك دليل از بقيه كلاسا كمي! شلوغ تر. داري با بچه ها سر و كله ميزني كه 5تايي نشينن تو نيمكت اول، كه يهو ناظم بدون در زدن مياد تو. و شروع ميكنه به نصيحت كردن بچه ها. ميون سخنرانيش به بچه ها ميگه : « چرا كاري مي كنيد كه شعور معلمتون بره زير سوال؟! » شنبه ٥ مهر ،۱۳۸٢
كارت گيره ، ولي حتي نمي توني ازش بخواى. تو بد مخمصه اى افتادى، از دست هيچ كسى بجز خودش كاري بر نمياد. ولي دلت اونقدر سياه شده كه نمي توني ازش كمك بخواى. يعني نميشه. يهو احساس مي كنى تو اين هير و وير بهش نزديكتر شدى. حس و حال عجيبيه ولي حس مي كني انگار دلت پاكتر شده. انگار مي توني ازش بخواي. انگار مى تونى دعا كني. انگار كه دقيقا منتظر يه فرصته تا كارت رو راه بندازه. دقيقا منتظر يه بهوونه. خودش كمكت مى كنه تا بتوني ازش كمك بخواى. با چنين خدايي بندگى خيلى آسونه. پنجشنبه ۳ مهر ،۱۳۸٢
اول مهر است. عزيزم لبخند بزن اول مهر است. عزيزم لبخند بزن البته دنيا هميشه هم به اين تلخی نيست! الان كه فقط تو اين فكرم كه هفته اي يه ساعت بايد برم سر كلاس 4/2 !!! بی خيال هرچی استاتيک و استاد و وغيره! |
|||||||||||||
|
|||||||||||||
